Er is uitgebreid gezocht naar de beste kinderwagen, naar het beste matras, babyfoon etc. We weten elke week van de zwangerschap of de baby net zo groot is als een pruim of kuikentje, welke kaas niet veilig is en hoeveel gewicht we mogen dragen. Boeken over opvoeding? Zijn dat niet oude stoffige boeken in een bieb die je gebruikt als huiswerk? Dat heb je toch niet nodig?
Hoe komt het dat we als ouders die verdieping niet opzoeken? Geen verwijt, ik ben de eerste jaren compleet onwetend door de jaren heen gekropen. Waarom dompelen we ons niet onder met informatie over voeding, slaap gedrag, huilgedrag, eetgedrag etc. Ik vraag mij inmiddels ook af waarom je als aanstaande ouders niet gaat opzoeken welke opvoedstijl of opvattingen rondom het grootbrengen van kinderen bij je past. Meestal worden ouders hier pas bewust van na hun eerste kindje, want gaandeweg ontdekken we tijdens het opvoeden wat werkt, waar je tegen aan loopt, wat niet bij je past en waar we tijdens de tropenjaren keiharde ruzie over krijgen.
Dit klinkt echt naar maar je eerste kind is je “test” kind, het kind wat je doet realiseren dat een kind krijgen echt niet zomaar gaat, echt niet makkelijk is en heel veel van je vraagt. Voor de ene ouder DE reden om er nooit meer aan te beginnen en voor de ander een opening in zichzelf die een kant naar voren haalt wat niemand ooit heeft gezien. Wat ik na twee pubers en een baby wel weet, is dat “ff een kind krijgen” je keihard op je plek zet. Dit is niet wat je eventjes doet. Je moet er klaar voor zijn om jezelf op te offeren. En echt op elk vlak. Hiervoor ontvang je onvoorwaardelijke liefde terug. Een kleine mini versie van jezelf die jou ziet als een superheld. En hopelijk, wanneer het even meezit een puber die heeft geleerd om emoties te reguleren en zonder trauma’s door het leven zweet.
Ik heb het opvoeden de eerste jaren als iets heel zwaars ervaren, mede door mijn leeftijd (voor de nieuwe lezer, ik was 16 toen ik beviel van mijn oudste zoon) en door de omstandigheden waarin ik, helaas, twee kinderen heb groot gebracht. Jaren lang heb ik door het ouderschap en leven mijn weg weten te worstelen, fouten gemaakt, het opgegeven, het opgepakt, het uitgeprobeerd en weer opnieuw. Ik zal de eerste zijn die zal toegeven dat ik fouten heb gemaakt, fouten die ook nu nog het nodige effect hebben op het leven van mijn kinderen. Werk ik de afgelopen 6 jaar inmiddels keihard aan mijzelf om ze alles te geven, grijp elk handvat, spring in op elke hulpvraag om ze de beste versies van zichzelf te laten worden? Ook ja. Ik deed in de laatste 10 jaar om precies te zijn 4 opleidingen, volgde elke aangeboden cursus over opvoeding, Autisme, ADHD, slaaptraining etc. Volgde meerdere scholingen over gedragsproblematiek en begeleiden met beperkingen en begon recent opnieuw een opleiding en cursus. Deze investering was 10% voor mijzelf en 90% om een beter mens te zijn voor mijn kinderen. Cyclussen te doorbreken en ze alles te geven. Zorgt dit er voor dat onze recente nieuwkomer daardoor een misschien overdreven overdachte opvoeding krijgt? Misschien. Weet ik daardoor dat wat ik doe, goed is voor ons kind? Ja. Geen twijfel over mogelijk. Deze ervaringen, studies, onderzoeken en tips wil ik niet alleen voor mezelf houden. Iedereen heeft recht op hulp, elk mens heeft recht op een opvoeding die er voor zorgt dat dat kleine huilende babytje uiteindelijk mentaal een gelukkige volwassene kan zijn. Nee, ik denk absoluut niet dat ik alles beter weet en dat ik het wiel heb uitgevonden. Wel heb ik in de meest ondenkbare situaties twee kinderen groot gebracht, dus dat ik enigszins weet waar ik het over heb mag een feit zijn.
Mocht je nou de afgelopen dagen met je handen in je haren hebben gezeten omdat de baby niet wil slapen, omdat je kinderen ALWEER ziek zijn, je het gevoel hebt dat niets werkt? Weet dat alle slechte momenten voorbij gaan en daarbij helaas alle mooie momenten nog sneller. De tijd is een dief en mensen echt, voor je het weet zijn ze 18 en gaan ze de zomervakantie werken voor hun rijbewijs. De dagen zijn lang maar de jaren kort. Hou ze nog even goed vast, koester ze, heb ze lief. En gun jezelf wat rust. Stap 1 voor die rust? Verscheur je OEI ik groei lijstje met sprongen en donderwolken. Trust me.
Liefs!
Open Bar 