Deze vakantie heeft me geraakt. Niet door huilende of boze kinderen, maar door de hardheid waarmee ik sommige kinderen zag worden benaderd.
Ik zag een vader zó hardhandig met zijn kinderen omgaan dat wij uiteindelijk de manager van de camping hebben aangesproken. Een moeder die volledig uit haar slof schoot omdat haar kind speels wat water op haar rug druppelde. Kinderen die duidelijk over hun grens waren, maar geen ruimte kregen voor hun emoties.
En ondertussen dacht ik ook aan onszelf. De eerste twee dagen vroegen wij ons af: *waar zijn we aan begonnen?* Vier kinderen, een lange reis, warmte, drukte en enorm veel prikkels. Tot we ons ritme vonden en de behoefte van de jongsten vooropzetten. Terug naar de tent voor een dutje? Mega saai, maar geen oververmoeid kind dat later instort. Bedtijd boven een feestje? Absoluut.
Want een kind dat om 22.00 uur op een terras een tantrum krijgt, is misschien niet lastig. Misschien is het gewoon op.
**Wanneer zijn kinderen onze overprikkeling gaan betalen?**
Misschien moeten we minder vragen: *“Waarom doet mijn kind zo?”* en vaker: **“Wat heeft mijn kind nu nodig?”**
#ouderschap #bewustouderschap #overprikkeling #kinderen
Meer
Open Bar 