JASMIJN

FLES-FLES-BORST

Drie kids waarvan, je raad het al, twee keer een fles en nu een kindje wat borstvoeding krijgt. Wat een verschil kan ik wel vertellen. Eerste keer fles werd in het ziekenhuis na een redelijk lange-medische-manbeniknogmens-bevalling niet gevraagd wat we wilde maar kreeg de fles. En ik dacht dat is het dan. Punt.

Kindje twee, ik wilde wel graag de borst proberen maar ja, op dag twee nog niets en kindje schreeuwde van de honger (meningen van derde) dus voor de rust en mega gestreste man ‘ach nummer 1 was ook met een fles groot gekomen’ dus nummer twee dat was het dan.

En wat een werk is een flesje, “het je kan zomaar weg” nou echt niet. Minimaal een half uur voorbereiding checken of je alles bij je hebt. Je blijft een mama brein hebben. Uitkoken, schoonmaken, houdbaarheid checken, scherp zijn op hoeveelheden. Maar vooral de klok, ja kind ook al schreeuw je van de honger het kan niet en mag niet. Wiegen, lopen, sussen. ‘Ooooooo er zit maar een halve fles in hoe gaan we dat doen’. Je kan het niet te lang bewaren en koud drinken ze het niet. Steeds meer en steeds grotere speen want we moeten mee in het schema en de curve. Ik werd gek van het gereken en uitkienen en het vooral goed doen.

Kindje nummer 3. Mijn baby balans. Mijn bevalling wilde ik graag anders en op mijn voorwaarde, check! Borstvoeding meer aandacht geven en een oprechte poging geven. Vooral man uitgelegd hoe ik erin stond en wat de vorige keren voor mij betekende. En ik het nu echt graag wilde ook omdat ik 100% zeker wist dat baby Balans de laatste is in ons gezin. Kraambureau wat wilt u geven borst of fles. Borst. Oké maar wij willen dat u toch flesjes en voeding in huis haalt. En ik zei trots en zelfverzekerd nee dat gaan we niet doen. Waarop er verbaasd gereageerd werd. Ik zei binnen 15 min kan alles hier op tafel staan en als ik het van te voren in huis heb dan is de kans groot dat ik spijt krijg. Na wat goed bedoelde adviezen zei ze oké ik ben akkoord. Waarop ik aangaf dat dat heel fijn was voor haar gemoedsrust.

En daar begon het avontuur. Baby balans geboren en alles wat je kan bedenken kwam voorbij, te vlakke tepel, geen productie, niet juist aanhappen, te korte tongriem ( was niet zo, was een onderontwikkelde kaakspier) vaatvernauwing, en vooral het enorme afvallen van baby balans. En diep in mij voelde ik wat ik bij mijn andere kids ook voelde, dit komt goed wij kennen elkaar al. En man wat is dat anders. Geen geschreeuw en gekrijs om honger. Aanleggen overal en altijd wanneer het kan. Zelf zo de deur uit uiteraard wel met baby. Geen afwas tot in de hemel. En vooral helemaal afgestemd zijn op je kindje. Signalen zien herkennen en direct op in spelen.

Ik zou iedere mama die denk ‘ooooo wat is dit!’ willen vertellen, hou het vol. Het begin is geen pretje eerlijk is eerlijk. Maar de non verbale communicatie en je kind kunnen lezen is zoveel waard. Ook hersteld mijn eigen lijf vele malen beter dan hiervoor. Een flesje in de nacht is 10 keer zwaarder dan een borst. Omdat je zelf weer in slaap valt. En mijn baby Balans wil echt niet bij ons op de kamer slapen dus ook dat is geen must. Mama’s denk met je hart wat je wilt, doe wat je wenst en niet wat de maatschappij van je verwacht ❤️