Maffia.

We hebben weer een artikel dat de schopper in mij heeft getriggerd: de Melkpoedermaffia.

Ik heb me eerder uitgesproken over het gebruik van deze term—alsof we hier te maken hebben met georganiseerde misdaad die mensen vermoordt en laat verdwijnen. Maar toch blijkt dit toch een schrijnend passende benaming. Want ja, ze gaan over lijken.

Na het lezen voelde ik boosheid en erkenning. De drang om te zeggen: “Zie je wel!” Dit stuk laat namelijk exact zien wat Nina en ik al drie jaar proberen duidelijk te maken. Wij zijn natuurlijk maar twee moeders met een klein Instagram-account. Geen journalisten, geen grote mediaplatforms. Maar lieve volgers die er vanaf het begin bij waren: we told you so.

We worden gesaboteerd. Openlijk. En het begint al in de wachtkamer bij de huisarts, loopt door naar de verloskundige, sluipt het ziekenhuis binnen, zit op je voeteinde tijdens je kraamweek en eindigt bij het consultatiebureau met een advies dat je onzeker maakt:

“Het is tijd om kunstvoeding te geven, je baby zit onder de groene lijn.”

En dan hebben ze gewonnen.

Jij voelt je onzeker. Je geeft de fles. Je melkproductie loopt terug. En de wereld om je heen overtuigt je ervan dat je nu “bevrijd” bent van een hel. Want, dames en heren, borstvoeding is het kwaad, toch? Zoals Tielen en Van de Plas het noemen: de hel. Niet feministisch. Het ontneemt je vrijheid.

Alles wat negatief is over borstvoeding mag gezegd worden. Maar zodra jij benoemt dat borstvoeding beter is? Dat het minder moeite kost dan een fles maken? Dan overschrijd je een grens. Dan “respecteer je anderen niet” en “maak je vrouwen belachelijk die zo hard hun best hebben gedaan.”

Maar hoe zit het met onze gevoelens? Met onze baby’s?

Onze kindjes worden systematisch van ons weggehaald, omdat anderen vinden dat dat “beter” is. Maar het is niet beter. Punt. Geen disclaimers, geen verzachtende woorden. Borstvoeding is het beste. Dat betekent niet dat andere keuzes verkeerd zijn, maar het neemt niet weg dat wij gesaboteerd zijn in het maken van die keuzes.

We worden losgeweekt van onze natuurlijke behoefte. Niet omdat ze om onze vrijheid geven. Niet omdat ze denken dat kunstvoeding beter is.

“Ze” willen geld.

En “ze” doen alles voor geld.

Gentry