EVELIEN

Grenzen aan mijn lichaam, niet aan mijn liefde 

Iets meer dan vier jaar geleden veranderde mijn leven in een paar seconden.

Tot die tijd was ik gezond. Ik heb een sterk lichaam, sportte veel en was dankbaar voor alles wat ik kon. Mijn lijf was mijn basis.

Het was vrijdag de 13e. Ik fietste naar een vriendin om haar te feliciteren en daarna zou ik door naar mijn sportles. Ik was, zoals wel vaker, een beetje laat en fietste een route die ik al minimaal 100 keer had afgelegd.

Toen ik door groen reed, zag ik vanuit mijn ooghoek een vrachtwagen aankomen rijden. Ik dacht letterlijk; hij stopt, hij stopt, F*CK HIJ STOPT NIET. Ik werd geraakt, vloog over mijn stuur en zag de achterwielen op me af komen.

Wat volgde waren bijna vier maanden in het ziekenhuis en het revalidatiecentrum, dertien operaties en twee jaar intensief revalideren. Ik heb ontzettend veel geluk en ongeluk tegelijk gehad.Op dagelijkse basis ervaar ik nog steeds veel pijn. Ik heb al veel gerouwd om wat ik kwijt ben geraakt, maar de laatste tijd merk ik dat er een nieuw stukje rouw bij is gekomen.

Niet om de grote dingen, maar juist om de “gewone”.

Joris de trap op dragen, hem verschonen, naar bed brengen en bijvoorbeeld even optillen als hij dat nodig heeft. Misschien is het maar goed dat ik hier vóór mijn zwangerschap niet te veel over heb nagedacht, want ik weet niet of ik uit schuldgevoel dan was begonnen aan mijn kinderwens. Ik denk dat iedereen wel herkent dat je het zo graag goed wilt doen, al komt dit natuurlijk ik veel verschillende vormen.

Zonder in angst voor de toekomst te willen leven, vind ik het wel belangrijk om er eerlijk naar te kijken. Want die toekomst is niet vanzelfsprekend. Ik ben ontzettend gelukkig en dankbaar met een gezond en actief kindje. Tegelijkertijd brengt het me ook bij een vraag die ik niet had zien aankomen. Niet alleen of mijn lichaam er voor Joris kan blijven zijn, maar ook of het sterk genoeg is om nog meer kindjes te dragen én de moeder te zijn die ik zo graag wil zijn. Niet alleen tijdens een zwangerschap, maar juist ook in alle jaren daarna, in alle kleine, alledaagse momenten die het moederschap zo mooi maken. 

Waar loop jij als moeder tegen je grenzen aan?

Liefs, Evelien